Ping, ping, ping...
Even doe ik mijn ogen open. En weer dicht.
Mevrouw Groeneveld!!! Weet u waar u bent?
"Nee"
U bent in het sint jansdal ziekenhuis in Harderwijk.
"Oh!" En ik val weer in slaap!
Mevrouw Groeneveld!!! Beweeg ik iets???
Pfff, ik voel me zo moe. Even kijken. Een arts staat met zijn handen opzij, een stukje van zijn hoofd af en beweegt een vinger. "Ja, je vinger."
Dat vind ik wel weer genoeg en ik val weer in slaap.
Dan hoor ik:
"Froukje, wakker worden!!!" Het is Jorg!!! Ik ben zooo blij om hem te zien. Een kus.
Ik snap er helemaal niets van. Waarom lig ik in het ziekenhuis? Dan merk ik dat er allerlei buisjes aan mij vast zitten. Een klemmetje op mijn teen, een apparaat dat naast me staat te
"PingPingEn" en plakkertjes op mijn romp.
Mevrouw Groeneveld, weet u waar u bent? "Ja, in het ziekenhuis"
Waarom praat ik zo hees en langzaam?
Ik ben moe en doe mijn ogen weer dicht.
Mevrouw Groeneveld, beweeg ik iets? Tsss, alweer? "Ja, je vinger."
Wat is uw geboortedatum?
Dit is een onderonsje van Jorg en mij. Bij het invullen van een formulier op de laptop ben ik eens vergeten mijn geboortedatum erbij te zetten. Had het net verzonden en ik roep uit: "Ik ben mijn geboortedatum vergeten!" Zegt Jorg: " 1 augustus 1977" Ik heb krom gelegen van het lachen, terwijl hij niet begreep wat er zo grappig was. Toen ik weer normaal kon praten, heb ik het hem uitgelegd en toen hebben we met zijn tweeën nog over de grond gerold van het lachen.
Om de vraag van de arts kon ik dus ook alleen maar heel hard lachen!
Jorg laat een collage zien met foto's erop. "Wat mooi" Huh? Zijn dat onze kinderen, zijn wij dat? Jorg laat me aan een blik met koffiebonen ruiken. "Ja, lekker! Illy???? Hoe komen die nou hier?"
Oh, wat praat ik toch gek! En alles is zo vreemd!
"
Wie was de DJ zaterdagavond?" vraagt Jorg. "Erick E." Ja, dat weet ik heus wel!
Jorg legt me uit dat ik zondagmiddag een dutje ging doen en dat hij over de babyfoon rare geluiden hoorde. Naar boven is gerend en mij aantrof op een manier die ik hier niet in detail zal beschrijven. Hij heeft mij op mijn zij gelegd en 112 gebeld. Daarna direct mijn ouders om meteen naar ons huis te komen. Zijn ouders om de situatie uit te leggen, zij zouden er ook aankomen. De ambulance was er heel snel en zij hebben mij direct aan zuurstof gelegd, infusen aangelegd, enz. Jorg heeft met
Anki gebeld en zij is direct in haar auto gestapt en heeft de anderhalf uur rijden voor lief genomen. Inmiddels werd ik naar buiten gereden, naar de ambulance. Mijn ouders kwamen net aangereden en konden bij de kinderen blijven. Jorg ging mee in de ambulance, die met 140 over de dijk scheurde. De auto's gingen allemaal heel netjes langzaam rijden en in de berm, zodat de ambulance over de middenstreep door kon rijden. Even nadat ik binnen was in het ziekenhuis was mijn grote zus er ook bij op de spoedeisende hulp. Op twitter heeft Jorg geschreven dat ik in het ziekenhuis was en lieve vriendin
Rooz was er nog vóór ik op de IC lag om mijn voeten warm te wrijven.
In het ziekenhuis was
Anki er om Jorg bij te staan, hoop te houden, praktisch mee te denken en vragen te stellen aan de artsen. Onze beide ouders en mijn zus hebben thuis, met de kinderen in het huishouden heel erg meegeholpen en mee gedacht. En zij zijn ook op zondagmiddag en -avond op bezoek geweest.
Wat een helden!!!
Maandag raakte ik in een coma. Ik lag niet stil, wilde steeds alle buisjes uit mijn armen trekken en daarom werd ik vastgebonden aan mijn bed. Soms had ik mijn ogen open, maar ik zag niks. Ik mompelde/fluisterde: "Ga weg, ga weg." Ik had koorts, omdat ik veel troep in mijn longen had en een longontsteking had. De maandag verliep met veel bezoek van mijn naasten. De hoop van de artsen werd minder en maandagavond zag het er niet goed uit. De kans op hersenbeschadiging als ik wakker zou worden was heel groot. Als ik nog wakker zou worden!
Dit was wel even genoeg informatie. Slaap.
"Frouk!!!" Dat is mijn vader! En mijn moeder! Ik voel me iets helderder en ik zie de bezorgdheid en angst. Maar ook de blijdschap! Zij komen mij even aanschouwen, een kus geven en gaan dan weer.
Jorg is er ook nog steeds bij. Hij geeft mij een mobiele telefoon. Een hele mooie, grote, platte, met een mooi wit met roze hoesje. "Mooi!!!" Ik weet niet wat ik ermee moet, dus geef ik het weer terug.
"Dat is jouw telefoon schat!"
"Oh. Dat weet ik niet meer. Ik hoef hem niet!"
"Mis je de kinderen?"
"Hmmm. Nee.... Gek he? Ik weet dat ik twee kinderen heb, maar ik mis ze niet..."
Jorg ziet er blij, maar ook heel erg moe en gebroken uit. Die gebroken en aangedane blik in de ogen van mijn naasten doen mij beseffen hoe ernstig de situatie eigenlijk was. Dinsdagavond mag ik naar de verpleegafdeling, want mijn functies zijn stabiel. Dinsdagnacht zie ik de collage op de kamer, met Jorg, Ravin en Nox en ik mis ze! Woensdagochtend ga ik lekker even (zittend) douchen en veel herinneringen komen terug, vooral het gevoel dat bij die herinneringen hoort. Ik krijg bezoek van lieve vrienden en familie. Donderdagochtend mag ik alweer naar huis toe! Hoera!
Steeds meer besef ik wat voor netwerk aan familie en vrienden op gang is gekomen. Via de post, telefoon, twitter, blogs, facebook, zijn zoveel lieve reacties gekomen. Ook van mijn lieve collega's van het welzijnswerk en beide gemeentes waar ik voor werk. Hartverwarmend.
En nu? Nu nog wat last van verharde aders van de infusen, de wonden op mijn handen genezen goed. Mijn hoofd laat nog wel te wensen over, maar ik heb goede hoop dat ik weer volledig zal herstellen.
Met zoveel helden om ons heen, kan dat haast niet anders!!!
Dank jullie wel!!!
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ping, ping, ping ...I just open my eyes. And close them again.Ms. Groeneveld! Do you know where you are?"No."You are in the St. Jansdal hospital in Harderwijk."Oh!" And I fall asleep again!
Ms. Groeneveld! Do I move anything??Pfff, I feel so tired. Let's see. A doctor stands aside with his hands, next to his head and is moving a finger. "Yes, your finger."I think that's enough and I fall asleep again.
Then I hear: "Froukje, wake up!" It's Jorg! I am sooo glad to see him. A kiss.I'm confused. Why I'm in the hospital? I notice all kinds of tubes attached to me. A clip on my toe, a device that stands beside me "ping ping" and patches on my torso.Ms. Groeneveld, do you know where you are? "Yes, in the hospital"Why am I so hoarse and slow?I'm tired and close my eyes again.
Ms. Groeneveld, do I move anything? Tsss, again? "Yes, your finger."What is your birthdate?This is a clique of Jorg and me. When filling out a form on the laptop I have forgotten to put my birthday there. Had just sent it and I cried out: "I have forgotten my birthday!" Jorg says: "August 1, 1977" I laughed my lungs out, while he did not understand what was so funny. When I normally could talk, I explained to him and then we were rolling on the floor with laughter.
The question of the doctor I could also just answer laughing loudly!
Jorg shows a collage with pictures on it. "How beautiful" Huh? Are these our childresn? Is that us? Jorg lets me smell a can of coffee beans. "Yes, nice! Illy?? How did it get here?"Oh, I'm speaking strange! And everything is so weird!"Who was the DJ Saturday night?" asked Jorg. "Erick E" Yes, I know perfectly well!
Jorg explains to me that I was going to do a nap Sunday afternoon and that he heard strange noises on the baby monitor. Up he ran and found me in a way that I will not describe in detail. He put me on my side and called the emergency number. Then my parents to drive directly to our home. His parents to explain the situation, they would also drive to our house. The ambulance was very quick and they put me right on oxygen, infusions, etc. Jorg has called Anki and she immediately stepped into her car and has a one and a half hour drive taken for granted. Meanwhile, I was wheeled out, to the ambulance. My parents had just arrived and could stay with the children. Jorg was in the ambulance, with 140 km/h on the dike racing. The cars were all very nice and slowly driving on the shoulder, so the ambulance could drive through the center line. Just after I was inside the hospital was my big sister is also in the emergency department. Jorg on twitter has written that I was in hospital and dear friend Rooz was there before I was in ICU rubbing my feet warm .
Anki in the hospital was there to assist Jorg, keeping hope, practical in thinking and asking questions to doctors. Both our parents and my sister are at home with the children in the household really helped them. And they are also on visiting often.
Such hero's!
Monday I was in a coma. I was moving a lot, would have all the tubes pull out my arms so I was tied to my bed. Sometimes I open my eyes, but I saw nothing. I mumbled / whispered: "Go away, go away." I had a fever, because I had a lot of dirt in my lungs and had pneumonia. Monday I had many visits of my loved ones. The hope of the doctors was less and not Monday evening, it didn't look good. The risk of brain damage when I woke up was huge. If I would even wake up!
This was just enough information. Sleep.
"Frouk!" That's my dad! And my mother! I feel a little clearer and I see the anxiety and fear. But also the joy! They are just watching me, a kiss and then go.Jorg is still there. He gives me a cell phone. A beautiful, large, flat, with a beautiful white with pink cover. "Beautiful!" I do not know what to do with it, so I give it back."That is your phone honey!""Oh. I don't knwow. I do not need it!""Do you miss the kids?""Hmmm. .... No, crazy huh? I know I have two kids, but I do not miss them ..."
Jorg looks happy but also very tired and broken. Affected and that broken look in the eyes of my loved ones make me realize how serious the situation really was.Tuesday night should I go to the infirmary because my features are stable. Tuesday night I see the collage in the room, with Jorg, Ravin and Nox and I miss them! Wednesday morning I take a (seated) shower and lots of memories come back, especially the feeling that belong to those memories. I get visits from dear friends and family. Thursday morning I can go home again! Hooray!
More and more I realize what kind of network of family and friends we have. By mail, phone, twitter, blogs, facebook, the comments were so many and sweet. Also of my dear colleagues from social work and two counties where I work. Heartwarming.
And now? Still some problems with hardened arteries of the infusions, the wounds on my hands heal properly. My head still leaves much to be desired, but I am hopeful that I'll fully recover.
With so many heroes around us, it can hardly be otherwise!Thank you!
