Skaten en lezen

Zo graag als Ravin thuis is, liefst de hele dag met pyjama aan, tv kijken, met lego spelen of wat lezen, zo geweldig vindt Nox het om buiten te zijn. Fietsen, wandelen, spelen, maakt niet uit. Voor Nox kochten we bij de kringloop een paar skates, omdat hij de skates van Jorg vond in de kast en deze direct aantrok. Vanmiddag gingen de twee waaghalzen buiten oefenen. Jorg sprong van een trappetje, Nox merkte dat hij in het gras goed bleef staan en Ravin, die bleef lekker binnen.

Nox doet boos

Meestal is hij vrolijk. Maar als hij boos is, dan is er geen tussenweg. Gillen tot je oren pijn doen, dreigen met: "Dan plas ik in mij broek", of nog meer gillen. Gelukkig duurt dit meestal niet zo lang en is hij het snel weer vergeten. Vooral als ik dreig met: "Dan plas ik in jouw broek!".  Altijd baas boven baas! En dan moeten we allemaal hard lachen, want: "Dat kan toch niet mama!".

Ouderwets slapen en spelen.

Onze jongens, vooral Ravin, houden ervan om met modern speelgoed te spelen. De Wii, de Nintendo DS en ook de TV zijn erg in trek. Gelukkig kunnen we ze geregeld verleiden om met ouderwets speelgoed te spelen. De wasco krijt, het speelkleed, de houten treinbaan en bierdopjes en slapen met de knuffels op de bank (let op de druppel). 

Fijn!

RelatieveTijd / ComparativelyTime

Een goed gesprek met een vriendin die je lang niet meer hebt gezien.
Wachten op de bus in de regen.
In de wachtkamer bij de tandarts wachten op die pijnlijke behandeling.

Tijd is wonderlijk.

Voor een kind duurt de zomervakantie een eeuwigheid. In mijn herinnering is dat hetzelfde. Het waren lange, hete zomers, waarin het opblaasbare badje in de achtertuin een grote rol had.

Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Ergens is dat misschien ook logisch. Als je 5 jaar bent, is 6 weken een tiende deel van je leven. Als je 35 jaar bent, zijn die 6 weken een peuleschil. (een zeventigste deel geloof ik)

Leeftijd en invulling maken de ervaring van tijd anders.

Sinds ik (kleine) kinderen heb, vliegt de tijd extra hard. De avonden zijn mij heilig, want die geven mij rust.
Mijn zwangerschapsverlof heb ik beide keren ervaren als een tijd van voorbereiden op wat komen gaat en waarin ik genoeg te doen had. Ook de maand dat ik in de ziektewet zat, was ik druk met van alles. Nu ik weer aan het werk ben, vraag ik me af wat ik heb zitten lanterfanten! Hoe drukker ik ben, hoe meer ik doe. Ik krijg energie van bezig zijn en ben dan extra blij met mijn vrije tijd. Het zal het Yin en Yang effect zijn. Zonder donker geen licht. Zonder verdriet, geen geluk. Zonder verplichtingen, geen vrije tijd.

En nu de balans vinden. :D

A nice conversation with a friend who you haven't seen for a while.
Waiting for the bus in the rain.
In the waitingroom at the dentist, waiting for that painful treatment.


Time is wonderful.


For a child the summer holiday lasts an age. When I was little, it was the same. These were long, hot summers, with a major role for the inflatable pool in the backyard.


The older you get, the faster time seems to be going. Somehow it is logical. When you're 5 years old, 6 weeks is one tenth of your life. When you're 35 years old, these 6 weeks are trifle. (one seventiest part of your life I think)


Age and the way of filling makes the experience of time different.


Since I have (small) children, time flies extra fast. Evenings are sacred, for they are peaceful. During my maternity leaves, I felt pretty busy, getting ready for things to come. Also during the month I was recovering from being in hospital, I was very busy. Now while I'm working again, I'm wondering what I fooling around! When I'm busy, I get more things done. Being busy gives me energy and I'm extra happy with leisure time. It must be the Yin and Yang effect. Without the dark, no light. Without sadness, no happines. Without obligations, no leisure.


And now to find the balance. :D

Samen lopen

Nox loopt. Maar niet alleen. Nee, hij heeft hulp nodig en hij dwingt dat af met veel gebrul als hij zijn zin niet krijgt. Papa's en mama's hebben niet altijd even veel tijd, dus gaat de grote broer maar aan de wandel. Een foto maken is gewoonweg onmogelijk! De snelheid en beweeglijkheid van de jongens is te groot. Hier een paar pogingen tot gevoelige plaat:

De groe(n)ten uit de tuin

In het voorjaar heb ik het één en ander gezaaid en gepland. De tomaat bijvoorbeeld! Drie foto's van dezelfde plant! Hij heeft zoveel vruchten, nu maar hopen dat ze rood worden!


De munt is geplant en begint al lekker te woekeren. Het mag van mij. Het is zo'n heerlijk kruid en ik hoop dat we er nog lang van mogen genieten.


De spruiten daarentegen.... Nee hoor! Leuk als we spruitjes uit eigen tuin kunnen eten. Ik zie in de oksels al kleine puntjes ontstaan. Ik ben heel benieuwd hoe dat gaat!


De pompoen en komkommer! Stekelige planten hoor! De komkommer is heerlijk!!! De pompoen was niet duidelijk of het eetbaar was. Na slachting rook hij nergens naar. Heb hem weggegooid en de plant gesnoeid, zodat de courgette hopelijk wat meer licht krijgt en grotere vruchten gaat geven. Hoop ik dan....


Het experiment groente/kruidentuin, vind ik nu al meer dan geslaagd en ik hoop volgend jaar nog meer uit de tuin te halen!

1 jaar

Een jaar geleden zat je nog in mijn buik. Vrolijk ronddraaiend, wachtend op het moment dat je eruit mocht komen. 
In een jaar tijd is er veel veranderd.


Jij bent van ieniemieniemensje uitgegroeid tot een bijna-dreumes (drummert). Je hopst door de kamer, maakt contact met anderen en je karakter openbaart zich meer en meer. Je kletst onze oren van het hoofd in je eigen babybrabbeltaaltje.


Je grote broer heeft zich ontpopt tot een zorgzame schat, die uit zichzelf speciaal voor jou naar boven loopt, om een knuffeltje voor je te halen. Na mijn uitleg van wat een homo is, roept hij blij uit: "Nox!!! Wij zijn homo!!!" 
Hij houdt echt ontzettend veel van je. Dat is wel duidelijk.


Je papa en mama zijn een heus team geworden. Terwijl we een jaar geleden echt nog zoekend waren, wij onze rol nog niet duidelijk voor ogen hadden, hebben wij nu samen de grootste lol om poepluiers, waterpokken, driftbuien (achteraf heel zachtjes) en mooie uitspraken. 


Het was een heel moeilijk jaar en ik zou hem niet graag overdoen. 
Maar het was nodig om te komen waar we nu zijn. 


En dan is het nu tijd voor FEEST!!!

Goed gelukt!!!I

In onze tuin lagen 4 winterbanden/wielen. Bah. Wat lelijk! Nu staan ze nuttig te zijn! 

Mét de zandbak maar direct de vogels blauw geverfd.

Tomaat, courgette, aubergine, radijs, enz. Verspeend vandaag!

Nox bekijkt zichzelf in de spiegel, heeft er bijna een half uur in zitten koekeloeren.

Ravin heeft nieuwe voeten gemaakt. Met pritt gelijmd. Het heeft best lang vast gezeten.

Nox is zo'n lekker kind. Hier ingetogen, maar meestal heeel expressief!

GOED GELUKT! Blije mama!

Paasbes(t)

De blauwe bes krijgt steeds meer bloemetjes. Op de bovenste foto staat hij net een weekje, de foto eronder is van vandaag! Vanmorgen mocht Ravin met zijn warrige koppie paaseitjes zoeken. En wij hebben onze eerste paasdag verder goed besteedt met het blauw schilderen van de zandbak.

Groeien en bloeien

Ik zit op mijn knieën in de tuin, met mijn handen in de aarde. De zon brand op mijn rug. Dááát!!! Ik kijk achterom en zie dat Nox het heerlijk vindt in zijn wandelwagen in de tuin. Hij zit lekker om zich heen te kijken en Ravin speelt met het buurmeisje met stoepkrijt. Ik giet wat water in het gat dat ik net heb gemaakt en waar ik wat bemeste aarde in had gegooid. Nu mogen de begonia's erin. Oh, wat een zwarte handen heb ik. 


Binnen staan radijsjes, komkommer, courgette, tomaten, pompoen en nog veel meer plantjes te ontkiemen. De rucola schiet uit de grond, de worteltjes en spruitjes laten zich voorzichtig zien in de tuin. Het is een fijne tijd! Nu nog de zandbak een beetje opknappen. Vieze zand eruit, hout blauw verven en schoon zand erin. Nox vindt de schommel geweldig. Als het een beetje lekker weer wordt, kunnen die jongens zich goed vermaken zo buiten.
Over een paar weken ga ik bloemetjes zaaien. Klimmers die tussen de klimop door mogen en veldbloemen in de voortuin. 


Het lijkt erop dat de groei en de bloei alléén maar beter gaat. Op alle vlakken. Laat die zomer maar komen!

Goed, beter, best

2010 was een vreselijk jaar voor me. Er zijn dingen gebeurd met mij die ik niemand toewens. In de werk sfeer en in de privé sfeer.
Ik heb op dit blog altijd een bepaald abstractieniveau aangehouden om 1 persoon te beschermen. De rest mag van mij met de billen bloot, maar ach. Wat heb ik daar aan? Ik krijg dat jaar er niet mee terug. 
Ik accepteer nu wat is. Wat er geweest is en wat dat af en toe nog steeds met me doet. Ik verzet me niet meer en daardoor ebt het vervelende gevoel exponentieel (jaja) weg.


Daarbij heb ik een ultra lieve man, die weet wat er met me gebeurt en me steunt. Na de geboorte van Nox hebben we steeds meer tijd voor gezamenlijke activiteiten, zoals een dagje sauna, festivalletjes en zelfs een paar dagen Spanje, zonder de kinderen.
De kindjes 'doen het goed'.  Wat dan? Nou ja, alles. Inclusief het koppige kleutersyndroom wat Ravin heel goed doet. De fabeltjes die ik ter plekke verzin over diertjes die toevallig hetzelfde als Ravin doormaken, helpen erg. Nog steeds. 


Deze week was Ravin eigenlijk te moe en wij brachten hem te laat naar bed. Overal om huilen, zo zielig! Op bed vertelde ik het verhaal van hondje 'Waffie'. Zijn knuffel heet ook zo. Hondje waffie was elke dag vrolijk, alleen met slapen gaan werd hij verdrietig. Buurpoes gaf het advies om eerder te gaan slapen, nogal logisch, want poezen slapen altijd. Buurpoes dacht namelijk dat Waffie als hij ging slapen nét te moe was. Dus de volgende dag ging Waffie naar bed, terwijl hij nog helemaal niet moe was, maar nog wilde spelen en nog vrolijk was. Maar hij dacht aan Buurpoes. Die weet alles van slapen, dus dat klopt vast. Waffie ging vrolijk slapen en werd weer vrolijk wakker. Als ik nu Ravin naar bed breng, pakt hij Waffie en weet hij dat hij op tijd naar bed moet. 


Ik ben onmisbaar. Ik moet zorgen voor mijn 2 lieve kleine jongens en de liefde zijn voor mijn lieve grote jongen. Ik heb geen tijd te verliezen, zoals die cherry blossom. De kersenbloesem die op mijn schouder staat. Die bloeit maar 1 dag. Geen tijd te verliezen. 

Tijd om lief te hebben. Tijd om voor mezelf te zorgen. Tijd om weer te zijn wie ik eigenlijk altijd al was. Prioriteit, nu even bij mij. Zodat ik er kan zijn voor de ander. Als ik daarvoor kies. 


Met mij gaat het dus goed, beter, best.

Groeien en bloeien

Vorige week heb ik wat bolletjes en zaadjes gekocht. Deze week nog een bosje narcissen en mijn lief kwam met een bosje tulpen aan. Fijne dingen in huis. Het ruikt naar honing beneden, door de hyacinten. Deze week zat er een aalscholver heerlijk te zonnen bij de vijver en onderweg naar Ravin's school heb ik er maar een foto van gemaakt. En die Nox, die steeds meer leert, steeds meer uiting geeft aan wat hij wil. De dingen groeien en bloeien door liefde, warmte (zon) en goeie voeding. ;-)

Speeltuin

Hij houdt van mij, hij houdt niet van mij. Hij houdt van mij, hij houdt niet van mij. Hij houdt van mij!!! Ik gooi het mishandelde margrietje in het gras en ga in kleermakerszit zitten. Ravin zoeft voor de vijfde keer van de glijbaan en terwijl hij landt, komt er wat houtschors in zijn croc. “Mijn krokkie, mijn krokkie!!!” roept hij bijna huilend.

Gevoelig als hij is voor prikkels en prikkelende dingen zoals houtschors in zijn crocs, is hij momenteel overgevoelig. Sinds twee weken heeft Ravin een broertje en dat vindt hij nog erg lastig. Openlijk uitspreken dat hij blij is met Nox doet hij niet. Kusjes geven, genegenheid tonen, is allemaal teveel gevraagd. En nu is hij zich dus extra aan het aanstellen, maar daar geef ik maar even gehoor aan.

Ik loop naar Ravin toe en laat hem op mijn hurkende dijbeen zitten, terwijl ik zijn croc uittrek, uitklop en weer opnieuw aandoe. Ik veeg de tranen van zijn wangen en vraag aan Ravin of hij “Van zijn buik van de glijbaan af kan”. Zijn ogen beginnen te glimmen en hij spurt naar het trappetje. Ik voel aan mijn bekken en onderrug dat ik maar weer even op het bankje moet gaan zitten. De zon heeft het bankje opgewarmd en met het korte rokje manoeuvrerend, zet ik mij op het bankje. In de kinderwagen ligt Nox te kraken en te piepen. Want baby’s piepen, kraken en huilen. Nox huilt weinig, maar piept en kraakt veel. Vooral als het bijna tijd is voor zijn flesje.

Hartverscheurend hoe Noxie kan kraken en kreunen als hij krampjes heeft. Huilen doet hij nauwelijks. Het is een kleine bikkel en ik voel me soms nog schuldig over de zwangerschapsperiode. Twee perioden van stress, die beiden ongeveer 3 maanden hebben geduurd, hebben hem zo te zien geen kwaad gedaan. Het is een tevreden baby, maar toch… Ik hou het nauwlettend in de gaten allemaal.

Ik stop het speentje in Nox z’n mond en aai hem van zijn voorhoofd naar zijn neus. Zijn ogen vallen dicht en het speentje wiebelt vrolijk op en neer in zijn mondje. Ravin rent naar me toe en roept: “Mama, ik heb zweet.” Hij krabbelt door zijn krullen. Ik veeg zijn haar wat omhoog, zodat de wind zijn hoofd kan afkoelen en aai hem over zijn bovenarm. “Jij bent ook zo goed aan het spelen, daar krijg je het vanzelf warm van!” Hij kijkt me aan, bedenkt iets, en fluistert dan in mijn oor: “Ik heb een idee. Zullen we een ijsje eten?” De connectie zweten en een ijsje is ooit gemaakt en dat valt moeilijk te doorbreken. Ach, we hebben al lang genoeg buiten gezeten. Nox wordt haast gebraden in zijn kinderwagentje, dus we sjokken de paar stappen vanaf de speeltuin naar ons huis.

Groeien

Mijn blog gaat over groeien. Groeistuipjes en groeipijntjes. Door de zichtbare groei van mijn kinderen, ervaar ik de tijd en realiteit anders dan zonder de kids. Ze openen me de ogen, dwingen me tot geduld en leren me waar het in het leven eigenlijk om draait. De onschuld en onbevangenheid van een kind, is iets wat zo verschrikkelijk mooi en kwetsbaar is. Alle reden om daar in een blog de vinger op proberen te leggen. "De glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft"