Liever Sportiever #2

Kleding om te sporten. Hardloopkleding, met van die strakke broekjes, sokken waardoor je daadwerkelijk twee linkervoeten zou kunnen hebben, als je twee paar verkeerd opvouwt, schoenen die de baan niet verpesten, kleding die prettig zit.

Vooral dat laatste vind ik het belangrijkste, hoewel ik toch ook wel blij ben als ik er een beetje leuk uitzie. Strakke broekjes met hardlopen, daar heb ik een poosje aan gedaan, toen ik nog bij de atletiekvereniging liep. Dan loop je met zijn allen voor paal, dus dan is het niet zo erg.
Inmiddels loop ik soms met een vriendin, soms alleen, maar nooit meer in strakke broekjes.



Tennis heeft weer een heel andere insteek qua kleding. Zodra het een beetje richting de twintig graden komt, lopen alle dames in koddige rokjes. Eigenlijk heel leuk. Die had ik nog niet. En ook nog geen schoenen, ik liep gewoon in mijn sneakers rond te spurten. De lessen zijn leuk en goed en ik heb een aantal nieuwe mensen leren kennen.
Inmiddels heb ik besloten dat tennis voor mij een blijvertje is en dus heb ik een nieuw racket, een jurkie en schoenen aangeschaft.

En stiekem vind ik het zoooo leuk!

En ik heb mijn aanstaande man een keer uitgenodigd om mee te komen tennissen. Hij heeft van zijn achtste tot zijn achttiende getennist. Wie weet is het voor ons beiden een blijvertje. Hoe dan ook is het heel gezellig.

En morgenavond weer hardlopen!

Liever Sportiever #3

Het is dus zover!

Ik zit op tennisles.Vanavond had ik mijn tweede les. Het uur vóór de les heb ik een dubbelspel gespeeld met drie andere dames. Gelinkt door de 'contactpersoon nieuwe leden' van de vereniging. Heel goed, mensen die nieuwelingen een beetje op weg helpen.

Nog steeds stuntel ik, maar dan vooral met ballen pakken, puntentelling en wisselen van banen. Ik wil achter de bal aan als deze uit gaat, terwijl je die beter kan laten rollen e.d. Het slaan gaat me goed af. Ik sla alleen wat te hard.

Daarnaast heb ik een fijne stok achter de deur: elke donderdagavond ga ik met Cynthia hardlopen. Al twee keer hebben we dat gedaan en het is erg gezellig en natuurlijk ook heel sportief van ons.

Liever Sportiever: Tennis

Tennis leek mij leuk. Een spelletje doen met een balletje. André Agassi sprak altijd al tot mijn verbeelding. Zijn punkrock imago en underdog positie. Toch kwam het er bij mij nooit van om echt op tennis te gaan. Ik ben namelijk niet zo goed met balspelen.

Ik ben het type dat bij de gymles op school altijd als laatste gekozen werd na het 'poten'.  Mijn ouders deden mij na de vervloekte zwemles (ik heb alleen diploma A en ik verfoei zwembaden) op gymnastiek. Dat zou mijn motoriek wat verbeteren. Na de gymnastiek ging ik een paar jaar op paardrijden. Tja, laat dat dier maar sjouwen. Echt heel sportief is het daarbij ook niet.

Op de middelbare school vond ik gym, volleybal, basketbal allemaal behoorlijk stom en ik kon er niets van. Rondjes rennen rond het grasveld was het dieptepunt. Dat was de conditietest, waarbij je de rondjes moest tellen en daarvoor kreeg je dan een cijfer. Keelpijn, pijn in mijn zij, ik stierf een duizend doden. Sport was niet aan mij besteed.

Na het paardrijden deed ik lang niets aan sport. Logisch toch?

Toen ik ongeveer 25 jaar was, begon ik met hardlopen in het bos. Ik had een schema van internet gehaald. 1 minuut rennen, twee minuten wandelen. Daarmee begon het. Geregeld sprak ik af met mijn vader en die fietste dan gezellig met me mee. Toen ik een beetje een basis had, ging ik bij de atletiekvereniging en toen bouwde ik mijn conditie goed op. Voor hardlopen hoef je ook niet bijzondere talenten te hebben, behalve doorzettingsvermogen.

Maar terug naar tennis: op vakantie ging het mij redelijk af en ik vond het leuk. Na een paar pogingen om vriendinnen mee te krijgen, trok ik de conclusie dat ik dan maar alleen moest gaan. Vanavond ga ik voor het eerst naar tennisles. Ik voel me weer een beetje dat meisje dat als laatste werd gekozen, onhandig en onzeker. Ach, we zullen het zien. Ik hou jullie op de hoogte.

I thought tennis would be fun. A game with a ball. Andre Agassi always had a sense of wonder. His punkrock image and underdog position. Still I didn't get to start playing tennis. I'ts because I'm not so good at playing ball. 


I'm the type who got picked last at sports at school. My parents sent me to gymnastisc (after I had those damn swimming lessons, I hate swimmingpools). This would improve my locomotion somewhat. After that I went horsebackriding for a few years. Let the animal do all the work. It's not a very sportive sports anyway. At secondary school I thought playing volleyball, basketball were stupid and I was very poor at it. Running rounds around the grass was the absolute worst. It was a test of fitness. We had to count the rounds and we got a grade based on that. Sore throat, sore side, I died a thousand times. Sports wasn't meant for me.


After horsebackriding I did nothing with sports for a long time. For obvious reasons.


When I was about 25 years, I started running in the forest. I had a scheme from the internet. 1 minute running, 2 minutes walking. That's how it started. Often I called my dad and he cycled alongside. When I could run for a bit without collapsing, I joined an athletics club and I built up my condition and fitness. To go running one doesn't need special skills, except perseverance.


But back to tennis: on a holiday it went pretty well and I liked it. After a few attempts to get friends to join me, I came to the conclusion I had to go by myself. Tonight I'll be going to my first tennis lesson. I feel like thet girl again who got picked last at school, clumsy and uncertain. Ah well, we shall see. I'll keep you posted.

Liever Sportiever #1

Ooit liep ik. Maar liefst vier keer per week en ik kon het ruim twee uur achter elkaar volhouden. En toen kreeg ik mijn lieve kindjes. Sindsdien heb ik de draad niet meer zo kunnen oppakken als toen. Hardlopen bij een atletiekvereniging, bodypump bij de sportschool, plannen om te gaan tennissen, allemaal van voorbijgaande aard.

Het ritme oppakken van een (nieuwe) sport valt lang niet mee. De smoesjes die ik voor mezelf verzin om niet te sporten, zijn soms erg origineel, vaak wat afgezaagd. Jammer genoeg werken ze te vaak.

De lente is gearriveerd en de zomer komt eraan. Mijn geestelijke draagkracht is veel groter als ik sport. Twee goeie redenen om weer wat sportiever te gaan doen. Doe je mee?

Once I ran. Up to four times a week and I could keep up for at least two hours. And then I got my sweet children. Since then, I've never been able to get the hang of it like I had in that time. Running with a club, bodypump at the gym, planning on playing tennis, all didn't work out really.


Picking up the rythm of a (new) sports, isn't  that easy. The excuses I make up for myself to not to workout, are sometimes very creatieve, often worn-out. It's too bad these excuses work too often.


Spring is in the air and summer approaches. My mental endurance is much better when I work out. Two good reasons to be more sporty. Are you in?