Nox doet boos

Meestal is hij vrolijk. Maar als hij boos is, dan is er geen tussenweg. Gillen tot je oren pijn doen, dreigen met: "Dan plas ik in mij broek", of nog meer gillen. Gelukkig duurt dit meestal niet zo lang en is hij het snel weer vergeten. Vooral als ik dreig met: "Dan plas ik in jouw broek!".  Altijd baas boven baas! En dan moeten we allemaal hard lachen, want: "Dat kan toch niet mama!".

Ouderwets slapen en spelen.

Onze jongens, vooral Ravin, houden ervan om met modern speelgoed te spelen. De Wii, de Nintendo DS en ook de TV zijn erg in trek. Gelukkig kunnen we ze geregeld verleiden om met ouderwets speelgoed te spelen. De wasco krijt, het speelkleed, de houten treinbaan en bierdopjes en slapen met de knuffels op de bank (let op de druppel). 

Fijn!

Slaapkop

Onze Nox is soms wat slaperig en lui. Hij vindt het geen probleem op in de kamer of in de auto te luieren en te gaan slapen. Het is zo'n slaapkopje.

Slapende jongens

Toen Ravin nog een klein Raafje was, heeft hij rondom zijn 8 maanden oud best veel gehuild 's avonds. Dan legden we hem in bed en dan huilde hij nog een half uurtje. Soms een uurtje. Heftig, want huilende baby's, zeker die van jezelf, werken op je zenuwen en terecht! Meestal moet je iets mee. Flesje, luier, speentje... Ravin was helemaal voorzien, maar moest toch huilen. We hebben hem in die tijd laten huilen (met hulp van het boek 'regelmaat en inbakeren') en het zakte af.


Nox is nu 1 jaar en hij heeft tot nu toe geen lastige periode gehad. Behalve dat hij rond 03.00 uur een flesje moest hebben tot een paar maanden terug. Maar tussen de flesjes in, sliep hij heerlijk. Tot voor kort gaven we Nox een late avondfles, rond 23.00 uur. Meestal een kwestie van een diep slapende baby uit zijn ledikantje peuteren, flesje aankoppelen, wachten, flesje afkoppelen en weer terug leggen. Nu zijn we daar mee gestopt en hij slaapt nu zelfs langer door!


Beide mannetjes hebben we na 1 of 2 weken op hun eigen kamer te slapen gelegd. Voor hun en ook onze eigen rust! Een duidelijk slaapritueel en overdag ook genoeg slapen in hun eigen bed, droegen bij aan de rust. Ook als Ravin ziek was, een nare droom had gehad, dan bleef hij in zijn eigen bed slapen. Ik heb geregeld naast Ravin's bed gezeten, half slapend, om hem een veilig gevoel te geven, om daarna weer naar mijn eigen bed te sluipen. Bij echte angst of weerstand, vertel ik een fabel waarin Ravin's problemen aan de orde komen en de (in mijn ogen) beste manier om daar mee om te gaan. Ik ben een voorstander van het probleem ter plekke op te lossen, anders denkt hij dat zijn kamer en zin bed niet volstaan.


Voor het slapen gaan hebben we een vast ritueel. Ravin geef ik een soort personality boost! Dat hij de liefste, de sterkste, de slimste jongen is! En dat mama heeeel erg veel van hem houdt. Ik vraag hem wat het leukste van de dag was, of er ook vervelende dingen waren en dan babbelen we daar over.


Gelukkig hebben we 2 jongens die makkelijk slapen. Bovenstaande maatregelen hebben daar misschien ook aan bijgedragen.

Welke rituelen gebruik jij of herinner jij je als meest effectief om een kind in slaap te krijgen?

School perikelen

Mijn zoon van 4 zit op de basisschool. Een totaal nieuwe wereld voor hem zelf, maar ook voor de papa en mama. De rituelen van het wegbrengen, de communicatie van sommige ouders, wat is de bedoeling bij welke gelegenheid, het zijn raadsels voor mij.

Het meehelpen als moeder bij activiteiten is voor mij niet vanzelfsprekend. Ik heb nog een kleintje van 1 jaar rondkruipen en hij slaapt nog 2 keer per dag. Overdag helpen is dus geen optie. Ik werk drie dagen in de week en heb geregeld ook 's avonds afspraken voor mijn werk. Tot een week geleden zag ik geen kans om ergens aan mee te helpen. Ze vroegen op maandagavond ouders om mee te helpen met schoonmaken. Die avond had ik nog niets gepland, dus ik schreef mijn naam op. Om 18.00 uur kwam ik thuis, snel eten en door naar school, Jorg achterlatend met een berg afwas en twee oververhitte jongens.

Op school aangekomen, ik was iets later, zaten er 5 moeders en 2 juffen druk te poetsen. Druk geklets over de kinderen, de klassen, de kinderen, sport, de kinderen, tijdgebrek en ja, de kinderen! Toen kwam één moeder met de opmerking dat het bijna altijd dezelfden zijn die meehelpen met activiteiten. Op een andere school is het verplicht als ouder om mee te helpen en dan word je ingedeeld. Dat vond zij een goede oplossing. Ik niet! Ik denk dat de creativiteit en het plezier in het helpen vergaat op het moment dat het verplicht wordt gesteld. Op de één of andere manier kon ik er met die vrouw niet normaal over praten, de sfeer werd gelijk slecht. Misschien zei ik iets wat in de schoolcultuur uit den boze is. Ik merkte dat ik ook best  fel werd, maar heb het er bij gelaten, want ruzie in de tent is helemaal niet de bedoeling. Misschien mijn allergie voor mensen die alles aanpakken en dan wijzen naar de ander dat die niks doet. Je kunt niet in het leven van een ander kijken. Heeft de ander tijd, energie, ruimte, mogelijkheden om te helpen?

In elk geval vind ik dat ouders echt wel mee kunnen helpen op school, alleen vind ik de manier waarop van groot belang. Ik ben erg vóór zelfbepaling.

Wat zou een goede manier zijn om te zorgen dat ouders respectvol worden aangespoord om mee te helpen op de school van hun kind?

Stout

Een paar keer per dag is het raak. Dan overschrijdt onze vierjarige zoon een grens waarop wij hem echt moeten corrigeren. Hij wast zijn handen eindeloos en als je hem dan aanspreekt, ontploft hij. Tja, dan is het een enkeltje richting de trap. Dit is maar één voorbeeld. Bij zulke gevallen zet Ravin een keel op en Nox schrikt zich dan een ongeluk. Ravin lijkt dit haarfijn door te hebben en gaat om niets over de rooie. Dan is het zaak om als ouders goed samen te werken en heel consequent te zijn. Dat met twee weken vakantie in het vooruitzicht...


We hebben nu afgesproken dat we tot 5 tellen en dat Ravin dan gestopt moet zijn met zijn stoute gedrag. Verder proberen we Ravin's gedrag niet meer te koppelen aan voor- of nadelen voor Nox. Tja, en verder positief gedrag echt belonen en niet grensoverschrijdend gedrag negeren. Weer even scherp op worden, want als de dagen zo moeizaam verlopen, dan is het moeilijk om nog iets positiefs te zien. Toch heb ik geregeld het inzicht dat die arme kleuter dit eigenlijk ook niet wil zo. Dat hij ook het liefst gezellig zit te verven met mij.


Onze maatregelen wierpen vandaag een paar vruchten af. De ochtend één keer en de middag één keer op de trap gezeten. Het stuk van negeren van slecht gedrag werkt ook erg goed. Hoeraaa! We komen de vakantie wel door!

Avontuurlijk opvoeden

Het zweet breekt me uit. Over drie minuten moet ik op het consternatiebureau zijn met Nox. Ravin zit op de wc in de badkamer en roept naar mij hoeveel drollen hij in de pot laat plonzen en Nox heeft een ietwat zure lucht rondom zijn billen hangen. Wat een timing! Ik hoor mijn vader de trap oplopen, hij is op bezoek en zal met Ravin thuis blijven. Hij ontfermt zich over de drollen en ik over de luier. Adem in, adem uit!

Vanmorgen liep het al niet zo soepel. Ravin werd niet stralend wakker. Hoe ouder, hoe meer kans op een ochtendhumeur? Steeds vaker ben ik aan het onderhandelen. Als jij nu goed meewerkt, gaan we zo Olivia kijken. De grootste diplomaten hebben vast veel geoefend op hun kinderen. Het aankleden was al een hele toer. Nox ligt ‘kgggg’ in zijn bed te scanderen. Een glimlach verwelkomt me en als ik hardop teruglach, gaat het volume ook bij hem omhoog. We kunnen samen zo gezellig lachen. Tegelijk besef ik me dat ik zojuist met Ravin zware onderhandelingen heb moeten voeren om niet in een derde wereldoorlog te belanden. Het lachen met Nox is dan nu misschien wat wrang voor Raafje.

Na het ontbijt en de nodige speelgoedsmijterij, vraag ik Ravin om zijn cars-auto’s (dubbelop, weet ik!) en zijn funky beans op te ruimen, want ik wil stofzuigen. Doet hij niet. En dan nog brutaal zuchten ook. Ik dreig met speelgoed op de zolder leggen. Dat helpt niet, dus voer ik het uit. Het lijkt hem niet te deren. Het ruimt wel lekker op! Mijn vader komt op bezoek en zelfs dat kan het humeur van Ravin niet verbeteren. Hij is aan de lopende band stoute dingen aan het doen. Positieve benadering, waarschuwingen, diplomatie, dreigementen en uiteindelijk straf, helpen niks. We hebben hier te maken met een uitstervend soort draak. De Dravin.

Iets te laat kom ik aan op het bureau. De weeg- en meetmevrouw spreekt mij kinderlijk toe: “Wat fijn dat je zo mooi op tijd bent!”. Ja, de vorige keer was ik een kwartier te laat en ze lijkt zich dat te herinneren. Ze krijgt het mapje van me en ik kleed de lachende Nox uit. “De vragenlijst kun je nu wel even invullen.” Wéér iets vergeten. Het is m’n tweede kindje en nóg heb ik mijn zaakjes niet op orde. Ik word betuttelt, maar kan niet adrem reageren. Laat gáán. Adem in, adem uit!

Nox wordt goedgekeurd. Fontanel, hartslag, hoofdje meetillen, op buikje liggend hoofdje optillen, volgen van een voorwerp. Goede lengte, goed gewicht. Dan krijgt de nietsvermoedende lachende baby een spuit in zijn linkerbeentje, die een beetje pijn doet en waarvan hij een beetje moet huilen. Een pleistertje erop, het huilen is bijna over, komt er een spuit in zijn rechterbeentje die best wel pijn doet en de baby huilt met hartverscheurende kreten. Tijdens het aankleden van de kleine schat, breekt wederom het zweet me uit. Shit, romper met lange mouwen, truitje met lange mouwen en een jasje. Snel naar huis, waar hij na zijn flesje, met een glimlach en een vrolijke “kggg” in zijn wiegje ligt en zich mee laat voeren naar dromenland.

Ravin en opa komen net terug van hun fietstochtje en het zonnetje is in het bolletje doorgedrongen. Gelukkig! Daarna gaan we in de tuin buxus, lampenpoetsers en andere sprieten snoeien. De exclusieve aandacht doet hem blijkbaar goed. Vanavond, na het eten, gaat Jorg heel even de deur uit om nog een boodschapje te halen. Ravin maakt de opmerking: “Mooi, dan kunnen wij even rustig praten. “ Het is geen sinecure om een broertje te krijgen als je bijna 4 jaar de exclusiviteit hebt gehad. Met dat in het achterhoofd komt de diplomaat in mij weer naar boven en krijgt mijn geduldmeter een boost. Het douchen en slaapritueel gaan ineens een stuk makkelijker. Wat is opvoeden toch een avontuur!

Een daggie met de jongens

Vandaag was weer zo'n dag die voorbijvloog. Ruim voor de wekker van Jorg ging, was ik wakker. Koppijn tergt me en de keelpijn erbij zegt me dat ik een klein virusje heb. Maar ach, slaap je niet, dan rust je toch. En lekker liggen is ook fijn. Als Jorg klaar is met douchen, schuifel ik ook maar naar de badkamer. Een snelle start is het halve werk, nietwaar? Terwijl ik nog onder de douche sta en Jorg zich aankleedt, wandelt Ravin slaapdronken de badkamer in, met al zijn knuffels in zijn armen. "Goeiemorgen papa en mama! Hebben jullie lekker geslapen?" Geen ochtendhumeur te bekennen bij dit mannetje. Daar word ik zelf ook vrolijk van.

Als ik beneden kom zit Ravin aan zijn eigen tafeltje op zijn stoeltje vóór de tv (zappelin), zijn boterhammetje te eten. Ik smeer een boterham en ga even bij hem zitten. Hij heeft zijn Cars pyjama (shortama) aan en zijn haar zit goed door de war, van achteren is het pluizig van het slapen. Hij vertelt dat Charlie en Lola in een ruimteschip zitten en ik reageer geïnteresseerd. Wat is het leven van een kind toch heerlijk ongecompliceerd. Oja, ik moet zo even een paracetemol innemen. Jorg vertrekt naar zijn werk. "Fijne dag papa!" Ik kleed Ravin aan en vind hem een prachtig jongetje, met zijn bruine ogen, donker blonde haartjes, corduroy broekje en hemelblauwe longsleeve. Als ik dit tegen hem zeg, reageert hij niet.

Op de babyfoon zie ik de lampjes oplichten, maar ik hoor geen gehuil. Nox is wakker, dus ik loop met mijn bonzende hoofd naar boven. Oja, paracetemol! Ik hoor Nox zachtjes jammeren. Terwijl ik het hemeltje van de wieg aan de kant schuif en zachtjes tegen hem begin te praten, kijkt hij me aan en begint direct te glimlachen. Een tandeloze lach. Ook hier geen ochtendhumeur. Ik klets door terwijl ik de baby uit de bakerzak peuter. Hij geniet van zijn ineens verworven vrijheid en begint te trappelen en met zijn armpjes te maaien. Zijn lachen eindigt soms met een soort hinnik. Na een schone luier en kleertjes aan, gaan we naar beneden.

Ravin heeft zojuist een bizar bouwsel van blokken gemaakt en hangt inmiddels ondersteboven op de bank: "Kijk mama wat ik kan!" Hahaha. Ik vind de blokken imposanter. Twee paracetemol bij de koffie, doen na een half uurtje hun werk en ik voel de spanning uit mijn hoofd wegzakken.

Mijn moeder komt op bezoek en de ochtend vliegt verder voorbij, Ravin speelt lekker een poosje buiten. Na gezamenlijk kibbeling voor de lunch te hebben gegeten, vertrekt mijn moeder weer. Nox ligt in bed en ik zet de tv aan voor Ravin. De rust! Ik kruip tegen Ravin aan op de bank
en sla het plaid om ons beiden heen. Ook hij kan dit rustmoment goed gebruiken merk ik. Als ik weer wakker word, zijn mijn ogen droog en heb ik last van mijn lenzen. Hmmm. Ik heb echt even lekker geslapen. Tijd voor koffie! Ravin eet stroopwafel kruimels van de markt, met een glaasje sap. Na de koffie laat Nox weer van zich horen en ik stop hem gauw in de kinderwagen om nog wat boodschappen te halen bij de buurtsuper.

Ravin neemt zijn tijger mee en helpt met het duwen van de kinderwagen. Over het algemeen genomen is hij een schat van een jongen. In de supermarkt racet hij met een klein winkelwagentje door de gangpaden. Ik gebruik de kinderwagen om de boodschappen op te leggen. "Mama, hier is de verrassing!" Hij zit even in zijn fantasiewereld en ik vind het prima. Hij rijdt niemand omver, sloopt de winkel niet en hij is fijn aan het spelen. "Pick your fights." Is een wijs advies van een vriendin. Zeker in de opvoeding van een kleuter is dat heel erg waar.

De fights die ik nog te gaan heb, baren me niet zoveel zorgen. Met de waarheid aan mijn kant, voel ik me geheel in mijn recht staan. Zolang als ik mijn drie mannen en mijn lieve familie en vrienden heb, kan ik de hele (fucking) wereld aan. Zo!