Een goed gesprek met een vriendin die je lang niet meer hebt gezien.
Wachten op de bus in de regen.
In de wachtkamer bij de tandarts wachten op die pijnlijke behandeling.
Tijd is wonderlijk.
Voor een kind duurt de zomervakantie een eeuwigheid. In mijn herinnering is dat hetzelfde. Het waren lange, hete zomers, waarin het opblaasbare badje in de achtertuin een grote rol had.
Hoe ouder je wordt, hoe sneller de tijd lijkt te gaan. Ergens is dat misschien ook logisch. Als je 5 jaar bent, is 6 weken een tiende deel van je leven. Als je 35 jaar bent, zijn die 6 weken een peuleschil. (een zeventigste deel geloof ik)
Leeftijd en invulling maken de ervaring van tijd anders.
Sinds ik (kleine) kinderen heb, vliegt de tijd extra hard. De avonden zijn mij heilig, want die geven mij rust.
Mijn zwangerschapsverlof heb ik beide keren ervaren als een tijd van voorbereiden op wat komen gaat en waarin ik genoeg te doen had. Ook de maand dat ik in de ziektewet zat, was ik druk met van alles. Nu ik weer aan het werk ben, vraag ik me af wat ik heb zitten lanterfanten! Hoe drukker ik ben, hoe meer ik doe. Ik krijg energie van bezig zijn en ben dan extra blij met mijn vrije tijd. Het zal het Yin en Yang effect zijn. Zonder donker geen licht. Zonder verdriet, geen geluk. Zonder verplichtingen, geen vrije tijd.
En nu de balans vinden. :D
A nice conversation with a friend who you haven't seen for a while.
Waiting for the bus in the rain.
In the waitingroom at the dentist, waiting for that painful treatment.
Time is wonderful.
For a child the summer holiday lasts an age. When I was little, it was the same. These were long, hot summers, with a major role for the inflatable pool in the backyard.
The older you get, the faster time seems to be going. Somehow it is logical. When you're 5 years old, 6 weeks is one tenth of your life. When you're 35 years old, these 6 weeks are trifle. (one seventiest part of your life I think)
Age and the way of filling makes the experience of time different.
Since I have (small) children, time flies extra fast. Evenings are sacred, for they are peaceful. During my maternity leaves, I felt pretty busy, getting ready for things to come. Also during the month I was recovering from being in hospital, I was very busy. Now while I'm working again, I'm wondering what I fooling around! When I'm busy, I get more things done. Being busy gives me energy and I'm extra happy with leisure time. It must be the Yin and Yang effect. Without the dark, no light. Without sadness, no happines. Without obligations, no leisure.
And now to find the balance. :D
Posts tonen met het label overdenking. Alle posts tonen
Posts tonen met het label overdenking. Alle posts tonen
dinsdag 21 februari 2012
dinsdag 7 februari 2012
Gebaande Paden/ Beaten Paths
Het kraakt onder mijn voeten. Sneeuw.
Donker is het, maar toch ook weer niet. De maan staat hoog en groot in de lucht en verlicht de wereld in een blauwe gloed. Door de weerkaatsing van de sneeuw is het buitengewoon licht, voor een winterse avond. En stil, alle geluiden klinken gedempt.
Mijn sneeuwlaarsen ploegen stevig door, houden mijn voeten warm en geven grip. Ik loop mijn eigen weg, mijn eigen pad. Ik kan niet zien waar het fietspad, het voetpad of het grasveld is. Grenzeloos lopen is fijn, ik bepaal waar ik ga. Laat mij niet leiden door gebaande paden.
Morgen zal het anders zijn. Op weg naar school, lopen kinderen en ouders de voor hun bekende route. Strooit de gemeente het fietspad vol met zout en lopen de hondjes weer te poepen en piesen op het grasveld. Wat een gewoontedieren.
:D
It creaks under my feet. Snow.
It's dark, but then again not.
The moon is high and large in the sky, illuminating the world in a blue glow.
Because the reflectivity of the snow it is very light for a wintry evening. And silent out, all sounds are muffled.
My snowboots plow firmly and keep my feet warm and give grip. I walk my own way, my own path.
I can not see where the bike path, sidewalk or the lawn is. 'Unlimited' walking is nice, I decide where I go.
Don,t have to follow beaten paths.
Tomorrow will be different. On the way to school, children and parents follow their well-known route.
The town will pour salt on the cycle path and the dogs will defecate and urinate on the lawn.
What creatures of habit.
:D
Donker is het, maar toch ook weer niet. De maan staat hoog en groot in de lucht en verlicht de wereld in een blauwe gloed. Door de weerkaatsing van de sneeuw is het buitengewoon licht, voor een winterse avond. En stil, alle geluiden klinken gedempt.
Mijn sneeuwlaarsen ploegen stevig door, houden mijn voeten warm en geven grip. Ik loop mijn eigen weg, mijn eigen pad. Ik kan niet zien waar het fietspad, het voetpad of het grasveld is. Grenzeloos lopen is fijn, ik bepaal waar ik ga. Laat mij niet leiden door gebaande paden.
Morgen zal het anders zijn. Op weg naar school, lopen kinderen en ouders de voor hun bekende route. Strooit de gemeente het fietspad vol met zout en lopen de hondjes weer te poepen en piesen op het grasveld. Wat een gewoontedieren.
:D
It creaks under my feet. Snow.
It's dark, but then again not.
The moon is high and large in the sky, illuminating the world in a blue glow.
Because the reflectivity of the snow it is very light for a wintry evening. And silent out, all sounds are muffled.
My snowboots plow firmly and keep my feet warm and give grip. I walk my own way, my own path.
I can not see where the bike path, sidewalk or the lawn is. 'Unlimited' walking is nice, I decide where I go.
Don,t have to follow beaten paths.
Tomorrow will be different. On the way to school, children and parents follow their well-known route.
The town will pour salt on the cycle path and the dogs will defecate and urinate on the lawn.
What creatures of habit.
:D
Abonneren op:
Posts (Atom)
.jpg)