Liever Sportiever #3

Het is dus zover!

Ik zit op tennisles.Vanavond had ik mijn tweede les. Het uur vóór de les heb ik een dubbelspel gespeeld met drie andere dames. Gelinkt door de 'contactpersoon nieuwe leden' van de vereniging. Heel goed, mensen die nieuwelingen een beetje op weg helpen.

Nog steeds stuntel ik, maar dan vooral met ballen pakken, puntentelling en wisselen van banen. Ik wil achter de bal aan als deze uit gaat, terwijl je die beter kan laten rollen e.d. Het slaan gaat me goed af. Ik sla alleen wat te hard.

Daarnaast heb ik een fijne stok achter de deur: elke donderdagavond ga ik met Cynthia hardlopen. Al twee keer hebben we dat gedaan en het is erg gezellig en natuurlijk ook heel sportief van ons.

Count Your Blessings

De fijnste dingen zijn vaak de dagelijkse. 

Hier een paar van mijn 'zegeningen':

The most lovely things are often the most ordinary. 

Here a few of my 'blessings':

Jongens met hoge hakken.
Boys on high heels.

Een liefdesbriefje van Ravin.
A lovenote from Ravin.

Ik kan het zelf nog steeds niet ontcijferen. Hij vertelde zelf dat er stond: 'Mama, ik vind je lief. Ravin'

I can't decifer it myself. He told me it says: 'Mommy, I think you're sweet. Ravin'

Samen met Ravin leuke dingen van wol maken.
Together with Ravin making things out of wool.

Donderdag ging ik hardlopen op de Veluwe.
Thursday I went running on the Veluwe.

En dan daarna douchen bij mijn ouders, Nox halen en gezellig gegeten bij Rooz en haar drie mannen.

And after that, took a shower at my parents place, picked up Nox and had al lovely diner at Rooz and her three men.

De lente die voor de deur staat. Hoop ik tenminste. En de leuke plannetjes die daarbij horen!
Spring that's knocking on the door. At least, I hope so. And the fun plan(t)s that go with it!

De gekke speaker die er maf uitziet in dit licht.
The funny speaker that looks freaky in this light.

Met Nox naar de kinderboerderij.
Taking Nox to the petting zoo.

Verrast worden met een high tea door lieve Cynthia.
A high tea with sweet Cynthia.

Hardlopen in mijn woonplaats. Allemaal nieuwbouw, maar toch mooi!
Running in the town where I live. All new houses, but lovely anyway!

Mooi toch? Al die ruimte en veel groen?
It's lovely isn't it? All that space and green?

In de tuin bezig. De boom gesnoeid. Oeps! Iets te rigoureus?
Busy in the garden. Pruned the tree. Oops! Somewhat too regorously?

Een week geleden stond hij er nog zo bij...

A week ago, it looked like this...

Voor meer zegeningen kun je bij Anki kijken.

To see more blessings you can look at Anki's.

Count Your Blessings

Het was weer een fijne week!
Again it was a lovely week!

Ravin heeft voor ons allemaal naambordjes op de stoelen gemaakt. 

Stel je voor dat ik in Nox zijn stoel zou gaan zitten!

Ravin made name signs on  all of our chairs. 

Imagine I would go and sit in Nox his chair!

Ravin die geniet nog steeds erg van de sneeuw. 

De oude slee die we van mijn ouders kregen, doet het nog goed!

Ravin is still enjoying the snow so much. 

The old sled we got from my parents, is still working fine.

Nox helpt me met het huishouden. 

Nox helping me cleaning the house.

Een rondje rennen met -15 en het lekker warm krijgen daarbij. 

De kou verslagen!

Running a round while it's -15 Celsius and getting warm. 

Beaten the cold!

Bezoek krijgen van Mireille en Arno. 

Het was supergezellig!

A lovely visit from Mireille and Arno. 

We had a great time.

Meer zegeningen kun je zien op Anki's blog.

More blessings on Anki's log.

Blessed

We maakten een 'hoofdbord'  aan ons nieuwe bed! Lekker zacht!

Deze week werd ik erg blij van:

Een kwartiertje (aaneen) hardlopen. Hoeraaa!

Samen buitenspelen in de kou. Mama wat in de tuin rommelen, de jongens stoepkrijten.

Groen licht van de neuroloog, ik mag weer autorijden!!!

Gezellig op de koffie bij mijn zus. Lieve Nox lag een half uurtje te slapen op schoot!

Breien 'in opdracht'. Lekker 's avonds op de bank.

Zaterdagochtend ontbijt in de kamer, in pyjama.

Nox die Ravin in alles nadoet. Alleen niet lang genoeg voor een foto.

Een uitgebloeide bloem, die zijn prachtige hart laat zien. Zo zie je maar, ware schoonheid zit van binnen!

Waar werd jij blij van de afgelopen week?

Meer zegeningen zien? Kijk op Anki haar blog voor de anderen die ook tellen!

Count Your Blessings

Deze week werd ik erg blij van:

• Weer gezond verklaard door dermatoloog en oogarts. Ik kon bijna een abonnement op het ziekenhuis nemen de afgelopen tijd.
• Het ritme van hardlopen, voorzichtig weer opgepakt. 's Avonds kids naar bed, direct hardloopkleren aan, muziekje erbij en in het donker in een soort trance, gaan met die banaan!

Na een poosje afzien (kortdurend dieet), weer lekker genieten van wijn en chocolade!

Thuis, voor de buis!

Grapje onderweg!

Bivakmuts is af, nu nog opleuken, zodat hij niet zo eng eruit ziet!

Alternatief spelletje Carcasonne met Ravin. 

Zondagmiddag, lekker thuis, sjaaltje breien, jongens spelletje. Fijn!

Waar werd jij blij van?
Anki begon met tellen van haar zegeningen. Meer zien? Kijk op haar blog www.zilverblauw.nl

Count Your Blessings

Wat mij deze week blij maakte:

Kille ochtenden met prachtige luchten.

Zelf gemaakte pompoensoep, op te eten met lieve vrienden.

De ritjes naar mijn werk, vind ik altijd een belevenis.

De Veluwe, met het mooie accent en de 'niet-lullen-maar-poetsen' mentaliteit.

Heerlijk eten met mijn liefje, die de heerlijkste gerechten kan maken.

De stoute schoenen aantrekken en hardlopen. Moet ik vaker doen!

Op bezoek bij lieve vrienden, waar we Nox in een campingbedje hebben gelegd.

En waar Ravin op de bank in slaap viel, zodat wij legendarisch lekkere sushi konden eten.

Waar werd jij blij van de afgelopen week?
Meer zegeningen zien? Kijk bij Anki voor de anderen die ook hun zegeningen tellen.

Loslopend en wild!!!

Nox durft het eindelijk aan om los te lopen. En dat doet hij ook ineens heel erg snel! Hij weet precies welk keukenkastje geen beveiliging heeft, weet dat hij die niet open mag maken en hij is op zoek naar begrenzing. Het is zo'n boefje!

Samen lopen

Nox loopt. Maar niet alleen. Nee, hij heeft hulp nodig en hij dwingt dat af met veel gebrul als hij zijn zin niet krijgt. Papa's en mama's hebben niet altijd even veel tijd, dus gaat de grote broer maar aan de wandel. Een foto maken is gewoonweg onmogelijk! De snelheid en beweeglijkheid van de jongens is te groot. Hier een paar pogingen tot gevoelige plaat:

Maar... ik loop

Ooit liep ik goed en veel. Ik liep 4 keer per week en ik heb een aantal keer een halve marathon gelopen. Startend met een stopwatch, mijn vader als coach op de fiets mee en een trainingsschema in mijn hoofd, waardoor ik van enkele minuten naar een half uurtje hardlopen trainde. 


Daarna ben ik bij een atletiekvereniging gegaan. Bij een vereniging gaat de training veel specifieker. In rijtjes van vier deden we loopscholing: rare pasjes en sprongetjes om je lichaam efficiënt te laten bewegen. Intervaltraining met 'piramides' waarbij je 1-2-3-2-1 minuten hardloopt met daartussen steeds kort rust. Een keer per week een duurloop en verder nog allerlei soorten spelvormen en trainingsvormen zoals Fartleg, waar ik je niet mee zal vermoeien. Ook dingen die je alleen lopend niet zo snel zal doen.


En toen werd ik zwanger van Ravin. Dolgelukkig met mijn kleine reisgenoot, vond ik het hardlopen niet meer prettig aanvoelen. Zeven maanden na Ravin's geboorte (2007) heb ik een 10 km wedstrijdje gelopen. Steken in mijn buik, ergens bij mijn buikspieren, maakten dat ik na deze wedstrijd afhaakte. Want ook al in de trainingen voordien, had ik daar last van.


Najaar 2009  ben ik weer begonnen bij een atletiekvereniging in mijn nieuwe woonplaats. Maar ja. Toen werd ik zwanger van Nox. Sommige zwangere dames kunnen prima hardlopen. Ik niet. Ik vond het geen prettig gedachte die kleine zo door elkaar te schudden. Ik heb er nooit spijt van gehad dat ik tijdens de zwangerschap zo rustig aan deed.


Nu. Ruim een jaar na de geboorte van Nox ben ik weer aan het lopen. Of nog steeds? In mijn hoofd ben ik nooit gestopt. Herstart dit voorjaar met Evy Greyaert die me in het prachtig Vlaams aanmoedigde en het gevoel gaf dat ik niet alleen was. Rondom les 15 heb ik besloten om het verder alleen te proberen. Met mijn loopervaring zou dat geen probleem moeten zijn. 


De discipline en motivatie om je schoenen aan te trekken zijn zo verdomd lastig! Zo ver weg soms! Zwaar teleurgesteld, half hyperventilerend heb ik gezwoegd en ben ik thuis gekomen. De teleurstelling in mijn eigen prestatie woog zo zwaar, dat ik niet het lef had mijn schoenen weer te pakken. Want het zou toch niets worden en het zou toch mega-zwaar aanvoelen.

Een boekje over afvallen middels hardlopen

Een paar weken geleden heb ik besloten om voorwaarden-vrij te lopen. Ik zie wel! Ik doe mijn kleren en mijn schoenen aan en ik loop. Misschien 10 minuten, misschien 1 uur, maar...ik loop. Wandelend, genietend van de vogeltjes, het gras, de paarden in de wei, die patser in zijn pooierbak met knaluitlaat. Heerlijk! Hardlopend, langzaam beginnend, handen laag. Ritme zoeken en niet druk proberen te maken over hoe ver, hoe lang, hoe snel. Ik loop! Hoe dan ook, ik loop!

Run baby run

Hardlopen is fijn. En als ik het kan regelen, ga ik in het bos bij Harderwijk lopen. Daar groeien de bomen nog schots en scheef door elkaar. Daar zie je de sporen van groot wild en daar is de lucht zoet en zacht in je longen. Een half uur is dan niet genoeg, dan maak ik een extra rondje. Samen met Evy want die gaat voorlopig nog even mee.

Lopend

Ik loop. Met mijn ene voet voor de andere. Op mijn hoofd staat een koptelefoon van Skull Candy. Shiny! De muziek is fijn en zorgt ervoor dat ik mijn zwoegende ademhaling en stappende voeten niet hoef te horen. Ik kijk, de tijd is voorbij en ik mag wandelen. Gelukkig. Het bos is stil en druilerig, maar geeft beschutting en een fijne lucht om in te ademen. Zacht, aardig (ruikend naar aarde) en niet te koud. Mijn ademhaling wordt rustiger.

Ik kijk weer even op mijn klokje en ik mag weer. Een paar minuten rennen. Zodat ik heel erg buiten adem raak, zwoeg tot de laatste paar seconden, om daarna weer bij te kunnen komen. Mijn trots over mijn hardlopen heb ik ingeslikt. Dat ik nu een paar minuten loop in een tempo waarbij ik denk aan de zuurstof te moeten, terwijl ik datzelfde tempo een paar jaar geleden twee uur lang vol kon houden, is een gegeven waar ik me bij moet neerleggen.

Opstartgroep heet het. Vandaag heb ik gespijbeld en ben ik zelf gaan lopen. Maar de opstartgroep heeft leuke en minder leuke mensen die willen trainen, zodat ze 5 km achter elkaar kunnen hardlopen. Ik wil dat dus ook. En het liefst in minder dan een half uur, maar daar komt mijn trots weer om de hoek kijken. Ik loop, dus ik ben. En ik ben goed bezig. Dat is voldoende. Voor nu.