Skaten en lezen

Zo graag als Ravin thuis is, liefst de hele dag met pyjama aan, tv kijken, met lego spelen of wat lezen, zo geweldig vindt Nox het om buiten te zijn. Fietsen, wandelen, spelen, maakt niet uit. Voor Nox kochten we bij de kringloop een paar skates, omdat hij de skates van Jorg vond in de kast en deze direct aantrok. Vanmiddag gingen de twee waaghalzen buiten oefenen. Jorg sprong van een trappetje, Nox merkte dat hij in het gras goed bleef staan en Ravin, die bleef lekker binnen.

Count Your Blessings

Samen met de lieve jongens en mijn mooie nieuwe Nikon d3100 in het speelbos ge- uh, -speeld. De jongens speelden met takken, gras, bomen en ik met de camera. Ik doe alles "Manual" hoewel dat soms wel onscherpe foto's geeft, maar ach. Oefening baart kunst. En veeeeel foto's!!! Niet gedacht dat ik door iets materieels als een foto camera zoveel lol zou kunnen hebben.

Count Your Blessings

Een poosje geleden telde ik wekelijks mijn zegeningen. Ik was het een beetje moe, beloof niet dat ik dit elke week blijf doen, maar het gevoel komt weer een beetje.

Noem me naïef, goedgelovig, zoetsappig. Maar ik geloof echt: De liefde overwint alles.

In elk leven en in elk huwelijk zijn er momenten waarop alles verloren lijkt. Als de basis goed is, de wil er is, dan kom je er uiteindelijk sterker dan voorheen weer uit.

Dit jaar zijn mijn ouders 40 jaar getrouwd. Dit is bijzonder en ik ben er best trots op. Deze mooie kaart kreeg ik de afgelopen week en het bevestigt mijn über-optimistische theorie.

Vier het leven

Vorig jaar rond deze tijd, kreeg ik er zomaar een jaar bij.
Een jaar met ontroerende, lachwekkende, hartverwarmende en vooral gelukkige momenten. Met als hoogtepunt onze trouwdag. 
Hopelijk krijg ik er nog een jaar bij, intussen vieren we met ons vieren het leven.

Uit de achtbaan gestapt, naar het huwelijksbootje.

Lang geleden stapte ik uit de achtbaan. Liep een stukje om alles beter te kunnen zien. Veel mensen liepen een stukje met me mee en ik voelde me niet alleen.
De botsauto's bevielen mij niet zo. Het past mij niet om zo de confrontatie aan te gaan. Te heftig
Het schip dat met grote slingers heen en weer gaat. Mijn maag keert zich om en net als ik gewend ben aan één kant, gaan we weer de andere kant op.

Het was zwaar, maar ook leerzaam. Tussendoor wandelend met lieve mensen, de zon op ons hoofd, genieten van de rust.


Na het verhaal van de achtbaan kwam er een rustige periode. Vol uitdagingen, plezier en weinig pijn. Hervinden van liefde, mezelf en de simpelheid van de dingen.

En toen raakte ik in coma, was bijna dood, werd wakker en heb hiermee een tweede kans gekregen.

In augustus ga ik trouwen met mijn grote liefde, met wie ik diepe dalen heb meegemaakt en de mooiste momenten in mijn leven. Op naar het huwelijksbootje dus!

Count your blessings

Graag sta ik stil bij de kleine dingen waar ik blij van wordt.

Deze week was ik erg blij met ons huis, dat ons beschermde tegen de behoorlijke extreme kou!

Blij ben ik met vrienden en familie, die ons onvoorwaardelijk steunen. Het is zo fijn om keuzevrijheid te hebben, af en toe eens op je bek te gaan, maar dan toch een vangnet te hebben dat niet zegt: "Ik had het nog gezegd!"

Zo wakker worden, met twee knuffelige mannetjes!

En de fijnste zegening:

Deze zomer stappen Jorg en ik in het huwelijksbootje.

We gaan trouwen!!! Hoeraaaa!

Meer zegeningen kun je zien op Anki's blog.



I like to linger on small daily things that make me happy.
This week I was very happy having our house, protecting us against pretty extreme cold.

Happy I was with friends and family, who support us unconditionally. It's good to have freedom of choice,
make a stupid mistake, have people helping without saying: "Told you so!".

Waking up like this, with two cuddly boys!


And the most lovely blessing of all:
This summer Jorg en I are going to get married.
Were getting married!!! Hooray!


See more blessings at Anki's blog.

Zomaar een ochtend! Just a morning!

Zacht en warm. Ik lig in mijn bed en word langzaam wakker. De app op Jorg's telefoon geeft licht zodat we 'natuurlijker' wakker kunnen worden. Jorg heeft zich van het licht afgedraaid en heeft het dekbed zo hoog opgetrokken dat hij niets van het licht merkt. Heel effectief dus! Ik doe mijn ogen nog even dicht en wacht tot de wekker zal gaan. Dat zijn dan vogeltjes die je wakker zingen. Op dezelfde app! Het is dat ik nog zo slaperig ben, anders zou ik hier erg hard om moeten lachen.


In de kamer naast ons hoor ik een gebrabbel. "Allo Apie!" Nox is wakker en is zijn knuffels aan het groeten. Ik stap uit bed en ga die kleine maar vast een fles geven. Hij is al anderhalf en een boterham is prima 's ochtends. Vaak eet hij deze niet zo goed op (ook zonder fles vooraf). Vandaar de fles! Jorg staat ook op en gaat richting badkamer.


Na de fles, gaan we even bij papa in de badkamer kijken "Allo Papa" en Ravin een goeiemorgen wensen. Dan gaan Ravin, Nox en ik naar beneden toe, boterhammen smeren en eten, kleren aantrekken. Jorg is klaar en komt naar beneden, dan ga ik gauw even douchen. Jorg gaat naar zijn werk, dikke kus. Huphup, laatste dingetjes en dan jassen aan, Nox in de wandelwagen, op naar school.


Ravin doet de deur open en ik kom met Nox achter hem aan. Ik hoor Ravin rennen, dat doet hij vaker. Hij staat dan meestal 5 meter verderop te wachten. Ik trek de deur achter me dicht en wandel het tuinpad af. Maar waar is Ravin? Ik zie een paar kinderen bij het zebrapad, maar zie Ravin's blauw met witte jas er niet tussen. Heel even voel ik de blinde paniek opkomen, maar ineens zie ik hem. Hij staat bij een verkeersbord, netjes te wachten en rond te kijken. Zucht!


Op naar school! In de klas blijf ik nog even bij Ravin in de buurt en dan wandel ik weer terug naar huis. Op naar de koffie!

Soft and warm. I lie in my bed and slowly wake up. The app on Jorg's phone emits light so that we can wake up as ‘naturally’ as possible. Jorg has turned his back to the light and  has raised the quilt so high that he could not notice the light. So very effective! I close my eyes  and wait until the timer will start. This exists of birds singing. At the same app! I’m still so sleepy, otherwise I would laughing loudly.

In the room next door I hear a babble. "Apie Allo!" Nox is awake and is greeting his toys. I get out of bed and will make the toddler a bottle. He's one half years old and a sandwich is fine in the morning. He often does not eat as well (even without a bottle in advance). Hence the bottle! Jorg is getting up and is in the bathroom.

After the bottle, we go to Daddy in the bathroom  "Allo Papa’’ and Ravin  to wish him a good morning. Then Ravin, Nox and I go downstairs, make and eat sandwiches and put the kids on their clothes. Jorg is ready and downstairs, then I take a quick shower. Jorg goes to work, big kiss. Some small things to do, then jackets on, Nox in the stroller, off to school.

Ravin opens the door and I walk behind him with Nox. I hear Ravin run away, he often does this. He usually waits 5 meters further on. I clos the door behind me and walk down the garden path. But where is Ravin? I see a few kids in the crosswalk, but can’t see Ravin's blue and white coat. For a moment I feel the panic, but now I see him. He stands there, waiting like a good boy and looks around. Sigh!

Off to school! In class I stay a moment witht Ravin  and then I walk back home. I feel like coffee! 

Wat een helden!!!! Such Heroes!!!

Ping, ping, ping...
Even doe ik mijn ogen open. En weer dicht.
Mevrouw Groeneveld!!! Weet u waar u bent?
"Nee"
U bent in het sint jansdal ziekenhuis in Harderwijk.
"Oh!" En ik val weer in slaap!

Mevrouw Groeneveld!!! Beweeg ik iets???
Pfff, ik voel me zo moe. Even kijken. Een arts staat met zijn handen opzij, een stukje van zijn hoofd af en beweegt een vinger. "Ja, je vinger."
Dat vind ik wel weer genoeg en ik val weer in slaap.

Dan hoor ik: "Froukje, wakker worden!!!" Het is Jorg!!! Ik ben zooo blij om hem te zien. Een kus.
Ik snap er helemaal niets van. Waarom lig ik in het ziekenhuis? Dan merk ik dat er allerlei buisjes aan mij vast zitten. Een klemmetje op mijn teen, een apparaat dat naast me staat te "PingPingEn" en plakkertjes op mijn romp.
Mevrouw Groeneveld, weet u waar u bent? "Ja, in het ziekenhuis"
Waarom praat ik zo hees en langzaam?
Ik ben moe en doe mijn ogen weer dicht.

Mevrouw Groeneveld, beweeg ik iets? Tsss, alweer? "Ja, je vinger."
Wat is uw geboortedatum? 
Dit is een onderonsje van Jorg en mij. Bij het invullen van een formulier op de laptop ben ik eens vergeten mijn geboortedatum erbij te zetten. Had het net verzonden en ik roep uit: "Ik ben mijn geboortedatum vergeten!" Zegt Jorg: " 1 augustus 1977" Ik heb krom gelegen van het lachen, terwijl hij niet begreep wat er zo grappig was. Toen ik weer normaal kon praten, heb ik het hem uitgelegd en toen hebben we met zijn tweeën nog over de grond gerold van het lachen.
Om de vraag van de arts kon ik dus ook alleen maar heel hard lachen!

Jorg laat een collage zien met foto's erop. "Wat mooi" Huh? Zijn dat onze kinderen, zijn wij dat? Jorg laat me aan een blik met koffiebonen ruiken. "Ja, lekker! Illy???? Hoe komen die nou hier?"
Oh, wat praat ik toch gek! En alles is zo vreemd!
"Wie was de DJ zaterdagavond?" vraagt Jorg. "Erick E." Ja, dat weet ik heus wel!

Jorg legt me uit dat ik zondagmiddag een dutje ging doen en dat hij over de babyfoon rare geluiden hoorde. Naar boven is gerend en mij aantrof op een manier die ik hier niet in detail zal beschrijven. Hij heeft mij op mijn zij gelegd en 112 gebeld. Daarna direct mijn ouders om meteen naar ons huis te komen. Zijn ouders om de situatie uit te leggen, zij zouden er ook aankomen. De ambulance was er heel snel en zij hebben mij direct aan zuurstof gelegd, infusen aangelegd, enz. Jorg heeft met Anki gebeld en zij is direct in haar auto gestapt en heeft de anderhalf uur rijden voor lief genomen. Inmiddels werd ik naar buiten gereden, naar de ambulance. Mijn ouders kwamen net aangereden en konden bij de kinderen blijven. Jorg ging mee in de ambulance, die met 140 over de dijk scheurde. De auto's gingen allemaal heel netjes langzaam rijden en in de berm, zodat de ambulance over de middenstreep door kon rijden. Even nadat ik binnen was in het ziekenhuis was mijn grote zus er ook bij op de spoedeisende hulp. Op twitter heeft Jorg geschreven dat ik in het ziekenhuis was en lieve vriendin Rooz was er nog vóór ik op de IC lag om mijn voeten warm te wrijven.

In het ziekenhuis was Anki er om Jorg bij te staan, hoop te houden, praktisch mee te denken en vragen te stellen aan de artsen. Onze beide ouders en mijn zus hebben thuis, met de kinderen in het huishouden heel erg meegeholpen en mee gedacht. En zij zijn ook op zondagmiddag en -avond op bezoek geweest.

Wat een helden!!!

Maandag raakte ik in een coma. Ik lag niet stil, wilde steeds alle buisjes uit mijn armen trekken en daarom werd ik vastgebonden aan mijn bed. Soms had ik mijn ogen open, maar ik zag niks. Ik mompelde/fluisterde: "Ga weg, ga weg." Ik had koorts, omdat ik veel troep in mijn longen had en een longontsteking had. De maandag verliep met veel bezoek van mijn naasten. De hoop van de artsen werd minder en maandagavond zag het er niet goed uit. De kans op hersenbeschadiging als ik wakker zou worden was heel groot. Als ik nog wakker zou worden!

Dit was wel even genoeg informatie. Slaap.

"Frouk!!!" Dat is mijn vader! En mijn moeder! Ik voel me iets helderder en ik zie de bezorgdheid en angst. Maar ook de blijdschap! Zij komen mij even aanschouwen, een kus geven en gaan dan weer.
Jorg is er ook nog steeds bij. Hij geeft mij een mobiele telefoon. Een hele mooie, grote, platte, met een mooi wit met roze hoesje. "Mooi!!!" Ik weet niet wat ik ermee moet, dus geef ik het weer terug.
"Dat is jouw telefoon schat!" 
"Oh. Dat weet ik niet meer. Ik hoef hem niet!"
"Mis je de kinderen?"
"Hmmm. Nee.... Gek he? Ik weet dat ik twee kinderen heb, maar ik mis ze niet..."

Jorg ziet er blij, maar ook heel erg moe en gebroken uit. Die gebroken en aangedane blik in de ogen van mijn naasten doen mij beseffen hoe ernstig de situatie eigenlijk was. Dinsdagavond mag ik naar de verpleegafdeling, want mijn functies zijn stabiel. Dinsdagnacht zie ik de collage op de kamer, met Jorg, Ravin en Nox en ik mis ze! Woensdagochtend ga ik lekker even (zittend) douchen en veel herinneringen komen terug, vooral het gevoel dat bij die herinneringen hoort. Ik krijg bezoek van lieve vrienden en familie. Donderdagochtend mag ik alweer naar huis toe! Hoera!

Steeds meer besef ik wat voor netwerk aan familie en vrienden op gang is gekomen. Via de post, telefoon, twitter, blogs, facebook, zijn zoveel lieve reacties gekomen. Ook van mijn lieve collega's van het welzijnswerk en beide gemeentes waar ik voor werk. Hartverwarmend.

En nu? Nu nog wat last van verharde aders van de infusen, de wonden op mijn handen genezen goed. Mijn hoofd laat nog wel te wensen over, maar ik heb goede hoop dat ik weer volledig zal herstellen.

Met zoveel helden om ons heen, kan dat haast niet anders!!!
Dank jullie wel!!!


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Ping, ping, ping ...I just open my eyes. And  close them again.Ms. Groeneveld! Do you know where you are?"No."You are in the St. Jansdal hospital in Harderwijk."Oh!" And I fall asleep again!

Ms. Groeneveld! Do I move anything??Pfff, I feel so tired. Let's see. A doctor stands aside with his hands, next to his head and  is moving a finger. "Yes, your finger."I think that's enough and I fall asleep again.

Then I hear: "Froukje, wake up!" It's Jorg! I am sooo glad to see him. A kiss.I'm confused. Why I'm in the hospital? I notice all kinds of tubes attached to me. A clip on my toe, a device that stands beside me  "ping ping" and patches on my torso.Ms. Groeneveld, do you know where you are? "Yes, in the hospital"Why am I so hoarse and slow?I'm tired and close my eyes again.

Ms. Groeneveld, do I move anything? Tsss, again? "Yes, your finger."What is your birthdate?This is a clique of Jorg and me. When filling out a form on the laptop I have forgotten  to put my birthday there. Had just sent it and I cried out: "I have forgotten my birthday!" Jorg says: "August 1, 1977" I  laughed my lungs out, while he did not understand what was so funny. When I normally could talk, I explained to him and then we were rolling on the floor  with laughter.
The question of the doctor I could also just answer laughing loudly!

Jorg shows a collage with pictures on it. "How beautiful" Huh? Are these our childresn? Is that us? Jorg lets me smell a can of coffee beans. "Yes, nice! Illy?? How did it get here?"Oh, I'm speaking strange! And everything is so weird!"Who was the DJ Saturday night?" asked Jorg. "Erick E" Yes, I know perfectly well!

Jorg explains to me that I was going to do a nap Sunday afternoon and that he heard strange noises on the baby monitor. Up he ran and found me in a way that I will not describe in detail. He put me on my side and called the emergency number. Then my parents to drive directly to our home. His parents  to explain the situation, they would also drive to our house. The ambulance was very quick and they put me right on oxygen, infusions, etc. Jorg has called Anki and she immediately stepped into her car and has a one and a half hour drive taken for granted. Meanwhile, I was wheeled out, to the ambulance. My parents had just arrived and could stay with the children. Jorg was in the ambulance, with 140 km/h on the dike racing. The cars were all very nice and slowly driving on the shoulder, so the ambulance could drive through the center line. Just after I was inside the hospital was my big sister is also in the emergency department. Jorg on twitter has written that I was in hospital and dear friend Rooz was there before I was in ICU  rubbing my feet warm .



Anki in the hospital was there to assist Jorg, keeping hope, practical in thinking and asking questions to doctors. Both our parents and my sister are at home with the children in the household really helped them. And they are also on  visiting often.

Such hero's!

Monday I was in a coma. I was moving a lot, would have all the tubes pull out my arms so I was tied to my bed. Sometimes I open my eyes, but I saw nothing. I mumbled / whispered: "Go away, go away." I had a fever, because I had a lot of dirt in my lungs and had pneumonia. Monday I had many visits of my loved ones. The hope of the doctors was less and not Monday evening, it didn't look good. The risk of brain damage when I woke up was huge. If I would even wake up!

This was just enough information. Sleep.

"Frouk!" That's my dad! And my mother! I feel a little clearer and I see the anxiety and fear. But also the joy! They are just watching me, a kiss and then go.Jorg is still there. He gives me a cell phone. A beautiful, large, flat, with a beautiful white with pink cover. "Beautiful!" I do not know what to do with it, so I give it back."That is your phone honey!""Oh. I don't knwow. I do not need it!""Do you miss the kids?""Hmmm. .... No, crazy huh? I know I have two kids, but I do not miss them ..."

Jorg looks happy but also very tired and broken. Affected and that broken look in the eyes of my loved ones make me realize how serious the situation really was.Tuesday night should I go to the infirmary because my features are stable. Tuesday night I see the collage in the room, with Jorg, Ravin and Nox and I miss them! Wednesday morning I take a (seated) shower and lots of memories come back, especially the feeling that belong to those memories. I get visits from dear friends and family. Thursday morning I can go home again! Hooray!

More and more I realize what kind of network of family and friends we have. By mail, phone, twitter, blogs, facebook, the comments were so many and sweet. Also of my dear colleagues from social work and two counties where I work. Heartwarming.

And now? Still some problems with hardened arteries of the infusions, the wounds on my hands heal properly. My head still leaves much to be desired, but I am hopeful that I'll fully recover.

With so many heroes around us, it can hardly be otherwise!Thank you!

Lief!

Je download fijne muziek voor mij, 

waarmee ik kan hardlopen.

Wat ben je toch Lief!

Op zaterdagochtend mag ik heerlijk uitslapen, 

jij gaat wat leuks doen met de kinderen.

Je bent mij zoo Lief!

Als ik thuiskom van mijn werk,

heb je een culinaire verrassing gemaakt.

Gelukkig ben je mijn Lief!

Schatje, ik hou van jou!

Count Your Blessings

Deze week werd ik erg blij van:

• Weer gezond verklaard door dermatoloog en oogarts. Ik kon bijna een abonnement op het ziekenhuis nemen de afgelopen tijd.
• Het ritme van hardlopen, voorzichtig weer opgepakt. 's Avonds kids naar bed, direct hardloopkleren aan, muziekje erbij en in het donker in een soort trance, gaan met die banaan!

Na een poosje afzien (kortdurend dieet), weer lekker genieten van wijn en chocolade!

Thuis, voor de buis!

Grapje onderweg!

Bivakmuts is af, nu nog opleuken, zodat hij niet zo eng eruit ziet!

Alternatief spelletje Carcasonne met Ravin. 

Zondagmiddag, lekker thuis, sjaaltje breien, jongens spelletje. Fijn!

Waar werd jij blij van?
Anki begon met tellen van haar zegeningen. Meer zien? Kijk op haar blog www.zilverblauw.nl

Count Your Blessings

Wat mij deze week blij maakte:

Kille ochtenden met prachtige luchten.

Zelf gemaakte pompoensoep, op te eten met lieve vrienden.

De ritjes naar mijn werk, vind ik altijd een belevenis.

De Veluwe, met het mooie accent en de 'niet-lullen-maar-poetsen' mentaliteit.

Heerlijk eten met mijn liefje, die de heerlijkste gerechten kan maken.

De stoute schoenen aantrekken en hardlopen. Moet ik vaker doen!

Op bezoek bij lieve vrienden, waar we Nox in een campingbedje hebben gelegd.

En waar Ravin op de bank in slaap viel, zodat wij legendarisch lekkere sushi konden eten.

Waar werd jij blij van de afgelopen week?
Meer zegeningen zien? Kijk bij Anki voor de anderen die ook hun zegeningen tellen.

Count Your Blessings

Deze week werd ik blij van:

Koude ochtenden, met nevel. Kijk maar in de verte!

Ravin's verjaardag, eigenlijk vorige week. Hier alsnog!

Ursula Uil, hier nog in stukken.

Zonder vleugels en gezicht.

En hier klaar! 

Eindelijk slaat de lichttherapie aan! 

Onderweg naar mijn werk, rijd ik door de polder, langs verschillende natuurgebieden en langs de randmeren. Deze week straalde het landschap heel duidelijk HERFST uit. De ochtenddauw die spookachtig boven de velden en de greppels hangt, de randen van het randmeer aan het oog onttrekt. Elk seizoen heeft zo zijn charme en ook al vind ik de lente en de zomer heerlijk, dit is ook weer fijn.

Ravin werd vorige week zondag 5 jaar! Mede door de drukte, ben ik er niet aan toegekomen om een blessings te maken. Dan maar met vertraging, want dit is zeker een zegen! En toch is het dubbel! Het is zo fijn dat de jongens steeds zelfstandiger worden, meer zelf kunnen en ons steeds minder nodig hebben. Tegelijk besef ik me dat die tijd nooit meer terugkomt. Ik zal de herinneringen koesteren.

Lieve Anki gaf me een boek, een breiboek, van Donna Wilson. Met daarin allemaal mooie knuffels. Mijn eerste project uit dat boek, werd Kleine Tijg. (Voor Anki uiteraard!) Het tweede project staat hierboven: Ursula Uil. Met de donkere avonden voor de boeg, zal ik geregeld een breiwerkje oppakken. Nu eerst eens een bivakmuts voor mijn -ernstig  in soldaten geïnteresseerde- neefje proberen te breien. Ik ben nog maar net 1 jaar autodidact in het breien.... Vandaar 'proberen'. 

En onderaan een foto van mij. Mijn gezicht zat onder de rode vlekken. Psoriasis. Na een maand lichttherapie, van 2 keer per week naar het ziekenhuis rijden, om daarna enkele minuten in een hoogtezon kabine te staan, zijn de vlekken nagenoeg weg! Hoera! (oja, en die blauwe poncho is mijn derde breiproject van vorig jaar)

Anki begon met het tellen van haar zegeningen. Bij haar kun je ook de anderen zien die wekelijks even terugblikken op hun zegeningen.

Loslopend en wild!!!

Nox durft het eindelijk aan om los te lopen. En dat doet hij ook ineens heel erg snel! Hij weet precies welk keukenkastje geen beveiliging heeft, weet dat hij die niet open mag maken en hij is op zoek naar begrenzing. Het is zo'n boefje!

Fijn

Jouw hand tegen mijn voorhoofd. 
Zachte ademhaling. 
Op mijn zij, met mijn knieën half opgetrokken, ben ik er even. 
Oja. 
In ons bed. 
Samen met jou. 
Fijn.
En ik doe mijn ogen weer dicht.

Kwaak

Tijd voor vertier! 

Housequake. 

Na ruim 4 jaar weinig tijd te hebben genomen om samen leuke dingen te doen, hebben we hier nu meer aandacht voor. Met als resultaat dat we meer gezamenlijke activiteiten doen, waaronder Housequake (huiskwaak).

Hahaha. De foto's spreken voor zich!

Moederdag en meerI

Broers

Wat een gek lampje op je camera mam!

De grote jongens.

Verwennerij op moederdag.

Twee boefjes in het midden van de dagelijkse chaos.

Zelf gemaakte plunjezak voor Nox op het kinderdagverbljif.  

Schatje