maandag 18 februari 2013

Energie: Samen Delen

Een jaar geleden was ik mijn energie weer aan het opbouwen na in december 2012 in coma te zijn geraakt door hyponatriëmie.

De eerste dagen dat ik wakker was, herstelde ik in grote lijnen. Praten, redelijk lopen, simpele boodschappen begrijpen, dat ging allemaal best snel. Toen ik thuis kwam was alles vreemd en ik mocht nog niet autorijden. Fijne motoriek was nog zoek. Na een gesprek met de neuroloog, waarin hij vooral aan de hand van ons verhaal vaststelde dat ik weer redelijk functioneerde, mocht ik weer autorijden.

In de tijd daarna heb ik gestoeid met concentratie, spanningsbogen, reactievermogen en vooral de onzekerheid over mijn eigen herstel en restverschijnselen. En ook al vertelde iedereen mij dat ik weer helemaal de oude was, nog altijd heb ik het gevoel gehad dat in gesprekken dingen langs me heen gingen. Dat het niet zo snel ging als ik echt wilde. Het werk ging net wat langzamer, ik bleef soms op punten hangen.

Het heeft ook wel positieve effecten, want alles is een kadootje. Niets is vanzelfsprekend. Vooral in het begin kon ik erg emotioneel worden om mooie momenten. Nog steeds zit ik soms met natte ogen te vertellen over een bepaalde groep waar ik mee werk. Gewoon, omdat het me raakt. Ook als er berichten zijn over twee lieve vrienden, met wie het niet zo goed gaat, dan doet mij dat ontzettend veel. Meer dan voor mijn ziekenhuisopname.

Wat mij laatst raakte en wat ik wil delen is ouders van kinderen die heel ziek zijn. Kinderen met een energiestofwisselingsziekte. Van de ouders van twee van deze kinderen mag ik af en toe het verhaal horen of lezen. De strijd tegen deze ziekte is zo oneerlijk. Elke week worden er twee babies geboren met deze aandoening. Op Mont Ventoux On Wheels kun je meer lezen over de ziekte en deze prachtige actie.

Iedereen die kinderen heeft, kent het gevoel dat je bekruipt als je kind net iets zieker is dan een griepje. Dat je twijfelt of je naar een huisartsenpost moet gaan, of dat je ziet dat je kind pijn heeft en je kunt er niets tegen doen.  Deze machteloosheid, dit knagende gevoel, hebben de ouders van deze kinderen altijd.

Mijn eigen fitheid, gezondheid, ben ik nu weer aan het opbouwen. Zodanig dat ik straks met een groep jongeren de Mont Ventoux kan beklimmen. Mijn energie bouw ik op, om geld op te halen voor de kinderen (en ouders) die geen energie hebben.

Ik heb als doel om 1000 euro aan sponsorgeld binnen te halen. Dat ga ik doen door mobielhoesjes, cols, sjaals te breien en te haken en door simpelweg om sponsoring te vragen. Mijn wandelschoenen heb ik al gesponsord gekregen. Mooi begin! Wil je mij sponsoren? Dan kun je een bedrag overmaken op rekeningnummer 3014.29.901 t.n.v. Mont Ventoux On Wheels onder vermelding van Froukje.

(In de wetenschap dat dit een lange lap tekst is, plaats ik het toch. Het schetst een achtergrond en ik zal snel weer kortere, leesbaarder stukken plaatsen.)




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen